Mijn blokje is veranderd (reflectie deel 2)

Ik heb het al vaker hier in deze blog aangegeven. Doordat ik de afgelopen 6 maanden veel van huis ben geweest, ver weg van Jeroen, familie en vrienden en niet te vergeten mijn favouriete huisdier, Por, heb ik veel tijd gehad om te reflecteren op mijn leven voor PULSE en wat er nou echt zou veranderd is door deze ervaring. Ik herinner me heel goed wat mijn PULSE buddy Neil me zei toen ik mijn voorbereidende gesprek met hem had. Hij maakte de vergelijking met het bekende kinderspeelgoed, een kubus met aan alle zijden openingen van verschillende vormen waar je blokjes met de juiste vorm doorheen moet doen tot alle blokjes in de kubus zijn. Hij zei:  “als je begint aan je PULSE assignment dan ben je een blokje met een bepaalde vorm en die vorm verandert gedurende de 6 maanden door alle ervaringen die je opdoet. Veel mensen om je heen verwachten dat jij na 6 maanden nog steeds hetzelfde blokje bent en proberen je door de oude vorm te duwen terwijl jij een andere vorm hebt gekregen”. Hij symboliseerde hiermee heel duidelijk het gevoel dat veel PULSE vrijwilligers hebben als ze terugkomen, ook bij GSK. Het past vaak niet meer goed in de oude functie of het oude leven van voor PULSE en er gaat tijd overheen om je weer aan te passen of een nieuwe weg te vinden. Mijn blokje heeft ook een andere vorm gekregen. Ik heb al eerder aangegeven dat ik de kleine dingen in het leven veel meer waardeer. Vooral het wonen achter een hek in Zuid-Afrika en de continue alertheid die je hier moet hebben om jezelf te beschermen, heeft me doen beseffen hoe goed wij het in Nederland hebben. Ook nu weer kan ik ’s avonds niet eens naar mijn PULSE collega die in Heritage Lodge logeert omdat er langs de weg die ik dan moet nemen in toenemende mate overvallen worden gepleegd en de politie ons heeft gewaarschuwd daar ’s avonds niet te rijden. Huisarrest dus. Ik kijk nu alweer uit om in het voorjaar met mijn racefiets op de lekdijk te rijden en me vrij te voelen!

Ook is mijn relatie met Jeroen en mijn familie veel steviger geworden; eigenlijk is het vreemd dat je pas echt waardeert wat je hebt als je het moet missen, maar je hoort het helaas vaak. Mijn voornemen is dan ook om dit ook meer te koesteren en niet voor vanzelfsprekend meer aan te nemen en ook meer te genieten met mijn ouders die nu allebei nog in goede gezondheid zijn.



Eerste bijeenkomst in de Embassy met de Hub Child Rights and Protection



Eerste module van de Leadership Academy met Damelin College

Project manager Betty in haar nieuwe kantoor in de Embassy

In de afgelopen 6 maanden heb ik mogen werken bij een hele kleine NGO organisatie geleid door een inspirerend visionair, Paul Brooks, die het een aantal jaren geleden zat was met de badinerende houding van veel not for profit organisaties en het roer omgooide. Met de Thoughtful Path Munsieville wil hij over circa 10 jaar een voorbeeld neerzetten hoe gemeenschappen in townships zelf in staat zijn te zorgen voor hun wezen en kwetsbare kinderen en ze zelf kunnen laten opgroeien tot gezonde productieve volwassenen. Het is zeker niet de gemakkelijkste weg, maar wel de weg naar een duurzame verandering in dit prachtige continent Afrika. Van Paul heb ik het vertrouwen, de vrijheid en verantwoordelijkheid gekregen om mijn eigen weg te bepalen binnen de kaders van mijn deliverables.

Zonder budget om te investeren heb ik veel voor elkaar gekregen en met nog 2 weken te gaan, heb ik bijna al mijn deliverables en zelfs meer, kunnen leveren. Maar het allermooiste wat ik ervaren heb, is dat ik ben opgenomen in de Munsieville familie. De liefde en warmte die ik heb mogen ervaren van vele mensen in Munsieville zoals de studenten, de Entrepreneur Ladies, Mama Gloria, de vrijwilligers van de verschillende Hubs, echt onvoorstelbaar. Door als vrijwilliger voor Project Hope UK te werken heb ik ze weer wat hoop voor de toekomst kunnen geven en het mooie is, dat ik ze alleen maar wat instrumenten en sturing heb gegeven, waardoor wat in ze zat nu naar buiten komt en ze zelf verder kunnen!

En tot slot komt nu het moment ook steeds dichterbij dat ik mijn carriere binnen GSK ga voortzetten. Zoals jullie weten is dat niet in mijn oude functie, want die is inmiddels ingevuld dus met steun van Marcel en Barbara ben ik nu aan het kijken naar een nieuwe uitdaging. Dat is maar goed ook, want ook op dit front is mijn blokje van vorm veranderd. Ik ben ongelofelijk trots op GSK en ben door deze PULSE ervaring meer gaan inzien wat een fantastisch bedrijf dit is. Afgezien van mijn eigen PULSE aanstelling, heb ik een kant van GSK gezien die ik nooit zo gezien had. Project Hope UK is al sinds haar oprichting in 1994 gehuisvest binnen het GSK kantoor in Stockley Park en mag daar gratis alle faciliteiten gebruiken, GSK doneert jaarlijks voor enorme bedragen aan geneesmiddelen aan project Hope US en is een grote sponsor tijdens het jaarlijkse fundraising gala. GSK Zuid-Afrika sponsort diverse activiteiten in Munsieville, zo was er dit jaar een mobiele tandkliniek op ons Tshepo Festival en mochten we Lucas Radebe een middag “lenen” en konden we alle kinderen Lucozade te drinken geven na de sportactiviteiten. En dan niet te vergeten een team van 11 artsen en verpleegkundigen die 2 weken lang in Munsieville zijn komen werken!!

Dat is nou precies de reden waarom ik 13 jaar geleden voor GSK heb gekozen. Ik ben alleen in die 13 jaar het contact met de GSK missie “Do more, Feel Better, Live Longer”  een beetje kwijtgeraakt. Door een sterke interne focus en de enorme werkdruk was het lang niet iedere dag duidelijk waar ik het ook alweer echt voor deed. Bij Project Hope UK heb ik veel met externe stakeholders gewerkt zoals sponsors, donors, vrijwilligers, collega’s van andere NGO’s, lokale en provinciale overheid in Zuid-Afrika, vele mensen uit de gemeenschap in Munsieville, reclameburo’s, boardleden van Project Hope UK, GSK Zuid-Afrika etc etc. Wat ik daar uitdagend aan vond, was om te zoeken naar de gemene deler zodat iedereen er beter van werd. En als ik dan weer een nieuwe samenwerking, een nieuwe deal of investering voor elkaar had dan gaf me dat zoveel energie en passie! Dat wil ik bij GSK ook doen! In mijn volgende baan wil ik graag zorgen dat patienten geholpen worden met onze middelen, waar ook ter wereld EN tegelijkertijd voor GSK duurzame groei realiseren; het liefst door veel met externe stakeholders te werken waarbij ik de verbindende factor kan zijn die partijen bij elkaar brengt met als resultaat “Do more, feel better, live longer”.

Terug in Munsieville!



Afgelopen zaterdag en vandaag ben ik weer in Munsieville geweest! Rondom de Embassy was eea veranderd, het hek was bijna geschilderd, er was een waterfontein, de boom heeft helaas de verhuizing niet overleefd en de groententuin was indrukwekkend! Ongelofelijk wat een groenten je kunt telen in een tuintje van nog geen 2m2! Tomaten, spinazie, bieten, bieslook, peterselie en sla stonden er weelderig bij (kan ook niet anders met zoveel regen!!). Ik hoop dat het een inspiratie gaat vormen voor de Mamas in de community om bij hun shack van deze tuintjes aan te leggen, er zijn er inmiddels al zo'n 25 in de community, gestart door 2 Amerikaanse studenten die hier werkten in Mei. 

The Embassy met op de voorgrond de Heart garden



Betty heeft in de Embassy nu ook haar eigen kantoortje, waardoor Project Hope UK voor de gemeenschap van Munsieville veel zichtbaarder en beter benaderbaar zal zijn in de toekomst. We moeten nog wel eea aan de marketing van de Embassy gaan doen want Betty is overspoeld door ouders die graag hun kinderen wilden inschrijven......en bij doorvragen bleek dat ze dachten dat het een kinderdagverblijf is.......Aan de andere kant heeft Betty ook al meegemaakt dat midden in de nacht de Munsieville politie haar belde omdat ze een kind hadden dat misbruikt was en ze hadden gehoord dat wij daar een oplossing voor hadden. Iets te vroeg....maar wel een gunstig teken dat de politie straks zal gaan meewerken.

Het is temeer vreemd omdat het Victim Empowerment Centre van Munsieville in het politieburo zit. Dit is het centrum dat kinderen opvangt die misbruikt of mishandeld zijn. Een vreselijke lokatie want vaak zit degene die verdacht wordt in het kamertje ernaast en geen kind dat zich dan veilig voelt om te vertellen wat er gebeurd is. Wij gaan daarom proberen om de Embassy het eerste contactpunt te laten zijn voor kinderen die hulp nodig hebben en de intake bij ons te laten doen in een veilige en kindvriendelijke omgeving. Ook 1 van de dingen waar ik de komende weken nog aan zal werken.

Verder ga ik aan de slag met de Hub Child Rights en Protection, die de Embassy zal gaan runnen, eerst onder supervisie van Project Hope UK maar uiteindelijk zelfstandig. Morgen heb ik een afspraak met Krugersdorp Child Welfare, een NGO vlakbij Munsieville die gesponsord door de overheid, als doel heeft om gemeenschappen te ondersteunen om zorg te dragen voor het welzijn van hun kinderen en ze te behoeden voor oa sexueel misbruik. Hun missie ligt zo dicht bij de onze dat ik wil gaan kijken of een partnerschap mogelijk is. Er zijn al sociaal werkers van deze organisatie actief in Munsieville, dus dat moet mogelijk zijn lijkt me. De 3 workshops met de House of Young Ambassadors heb ik gepland en helemaal uitgewerkt en daar kijk ik ook heel erg naar uit. Het lijkt me erg leerzaam om met deze jongeren te werken en met ze te werken aan hun plannen! Vandaag heb ik de 2 journalisten die artikelen geschreven hadden over het werk van de GSK vrijwilligers, feedback gegeven op hun artikelen en ze gaan ze nu herschrijven en dan krijg ik ze volgende week weer terug. As donderdag ga ik met de sponsor, Silverstar Casino, alles afstemmen voor volgend jaar en overdragen. We hebben besloten om de journalisten academie alleen nog maar vanuit 1 township, Swanneville te gaan organiseren volgend jaar. De Munsieville studenten krijgen dan vervoer naar Swanneville, dat is ongeveer 20 minuten met de taxi. Dit omdat we helaas geen geschikte project manager hebben kunnen vinden om ook in Munsieville het programma succesvol te draaien. Afgelopen jaar is gebleken dat het onmogelijk is voor Betty om dit project ook te runnen naast haar werk voor alle andere projecten waardoor het programma niet optimaal heeft gedraaid. Hopelijk komt uit de Leadership Academy die Alyson nu draait een geschikte kandidaat voor de Youth Voice Journalism Academy 2013 naar voren. Zo nu zijn jullie weer een beetje op de hoogte van waar ik mee bezig ben......

Reflectie op bijna 6 maanden PULSE (deel 1)

Zo tegen het eind van mijn 6 maanden PULSE assignment krijg ik steeds vaker de vraag “wat is nou het belangrijkste leerpunt uit de afgelopen 6 maanden?”. Er zijn er vele en het is lastig om de belangrijkste aan te geven. Een heel belangrijk, maar vooral heel waardevol leerpunt is dat ik bij Project Hope UK echt geleerd heb wat empowerment is en hoe je dat het beste kunt bereiken. De GSK-ers onder de lezers zullen meteen weten wat ik bedoel met empowerment, binnen GSK is dit al een paar jaar een belangrijke strategische pijler, maar ik zal het toch nog toelichten. Empowerment kent namelijk vele definities. Bij Project Hope UK bedoelen we met empowerment het in staat stellen van de gemeenschap  van Munsieville om zelf voor hun wezen en kwetsbare kinderen te zorgen. We willen stimuleren dat individuen in de gemeenschap collectief gaan samenwerken om meer invloed en controle te krijgen over de determinanten van gezondheid en kwaliteit van leven van kinderen in de gemeenschap. Er zijn diverse factoren die een rol spelen in de ontwikkeling van individuen en de gemeenschap om zich beter te organiseren en mobiliseren om deze verandering te bewerkstelligen zoals het kunnen identificeren van problemen, lokaal leiderschap, kritisch (zelf)bewustzijn en samenwerken. In de Zuid- Afrikaanse cultuur komen daar nog 2 zeer bepalende factoren bij namelijk:

1.       Veel mensen in de gemeenschap vinden dat de overheid alles moet regelen en nemen daardoor een zeer afwachtende houding aan.

2.       Er is een zeer hoge werkloosheid (70%) en vrijwilligerswerk bestaat niet of nauwelijks. Als wij in de gemeenschap aan mensen vragen of ze zich willen inzetten voor de Thoughtful Path, dan krijgen we altijd de vraag of ze betaald worden en als we aangeven dat dat niet zo is, dan haken ze af. Liever dan de hele dag wachten tot er wel een baan voorbij komt....

Veel liefdadigheidsorganisaties in het verleden werkten op een manier die volgens ons niet duurzaam is en waardoor bovenstaande eigenlijk alleen maar bevestigd en gestimuleerd werd. Ze draaiden een programma en brachten veel geld en middelen met zich mee, stelden lokale bevolking aan in betaalde baantjes en nadat het geld op was en de liefdadigheidsorganisatie weer wegging, stortte alles weer net zo snel in. Tegenwoordig gebeurt dat nog steeds helaas maar het wordt gelukkig minder. Ook in de non-profit wereld is het woord duurzaam erg in op dit moment en fondsen vragen in de voorstellen altijd naar aantoonbare duurzaamheid maar het frustrerende is, dat ze vaak wel na 1 jaar subsidie resultaten willen zien, en daar zit hem nou precies het probleem. The Thoughtful Path is een project van minimaal 10 jaar, juist omdat we de mensen willen “empoweren” en dat kost tijd. Dat is een aanzienlijke gedragsverandering in een gemeenschap die pas sinds 1994, toen de apartheid werd afgeschaft, niet meer onderdrukt wordt. De erfenis van apartheid is dat veel, vooral zwarte mensen in de gemeenschap, een erg laag zelfbeeld hebben met weinig zelfvertrouwen. Daarnaast is ze jarenlang verteld wat ze moesten doen en dan is het lastig om pro-actief aan de slag te gaan om verandering in je gemeenschap aan te brengen, doodgewoon omdat je dat nooit hebt geleerd. Ik heb al eerder aangegeven dat er een enorm gebrek is aan (zelf) leiderschap in dit land. Toch zijn wij er bij Project Hope UK van overtuigd dat  de enige weg naar duurzame verbetering in de toestand van de wezen en kwetsbare kinderen in Munsieville, de weg van empowerment is.

Ik begon mijn blog met dat ik hier geleerd heb wat echt empowerment is, dus daar zal ik nu verder op ingaan. Wat ik hier vooral geleerd heb, is niets te veronderstellen of aan te nemen maar continue vragen te stellen en er op die manier achter te komen wat de drijfveren zijn van mensen, wat ze wel en niet weten of kunnen en welke steun ze van mij nodig te hebben om aan de slag te gaan. Ook heb ik geleerd niet te snel een oordeel te vellen of een conclusie te trekken. Heel vaak komen de mensen lui of ongeinteresseerd over, maar vaak blijkt er verlegenheid en een laag zelfbeeld achter te zitten en denken mensen dat ze iets niet kunnen waardoor ze er niet eens aan beginnen. Met een klein beetje stimuleren en aanmoedigen kun je dan al heel veel bereiken en het is zo mooi om dan die glimlach te zien als ze het voor elkaar hebben gekregen. Ik zag het bij de Entrepreneur ladies, die al lange tijd de wens koesterden om een bedrijfje te beginnen om de kinderen in Munsieville een betere toekomst te geven, maar die niet wisten hoe ze dat moesten aanpakken. Met een klein zetje in de goede richting staan we nu aan de vooravond van het eerste bedrijfje in Munsieville dat stenen produceert en verkoopt, gerund door deze Mamas!!

Ik heb me de afgelopen weken vaak afgevraagd waarom ik het nu pas echt heb geleerd hoe je het beste mensen kunt “empoweren” en waarom het dan bij GSK soms zo moeilijk was. Volgens mij komt dat omdat we bij GSK vaak de neiging hebben om taak- of procesgericht leiding te geven waarbij we soms voorbijgaan aan de mens. Maar als je iemand wilt empoweren om een bepaalde taak te doen, is het heel belangrijk dat je achterhaalt wat de drijfveren van die persoon zijn en wat zijn of haar competenties zijn en wat ze wel of niet weten om een bepaalde taak te kunnen doen. Dit vraagt een meer mensgerichte aanpak.

Ik realiseer me dat ik vaak aannames maakte wat iemand wel of niet zou moeten kunnen in een bepaalde functie en daar te snel aan voorbij ben gegaan met als gevolg dat ik mijn leiderschapsstijl niet altijd voldoende afstemde op die persoon. En dat hangt volgens mij heel erg samen met de taakgerichte cultuur binnen GSK. Ik heb nu geleerd om meer mensgericht te werken en het 5x stellen van de waarom vraag om op die manier tot de kern te komen heeft me hierin enorm ondersteund! Ik ben benieuwd of lezers binnen GSK dit herkennen en hoor graag jullie reacties!

Nog maar 3,5 week...

Met mijn ouders en zus bij de kerstboom!

Allereerst natuurlijk voor iedereen de beste wensen voor 2012! Voor mij een spannend jaar want ik weet nog niet wat ik na mijn vakantie half Februari bij GSK ga doen. Maar ik hoef me geen zorgen te maken volgens Marcel en Barbara dus daar vertrouw ik op en ik ga nog even 6 weken genieten tot die tijd.

Ik ben inmiddels weer op weg naar Johannesburg, de vakantie is weer voorbij. Wat was het heerlijk om weer in mijn eigen huis te zijn!! Lekker in mijn eigen bed (het allerlekkerste bed dat er is) en even niks hoeven. Ik merk dat ik veel intenser geniet van mijn familie en vrienden om me heen en de alledaagse dingen. Het was fijn om wat langer dan een weekend thuis te zijn en samen met Jeroen te zijn. De poes moest weer even wennen aan mijn terugkeer, wat voor haar tot gevolg had dat de regels wat strenger gehandhaafd werden....maar na een paar dagen kwam ze toch weer op schoot zitten en zette ze haar trots opzij. Ik heb haar ook ontzettend gemist, het is echt een gezelschapsdier en waar wij zijn, is zij ook. Erg lief.

Nieuwe traditie in Breda, lampiondemonstratie door de wijk!

De komende 3 weken heb ik nog genoeg te doen in Munsieville. Ik wil graag aan de slag met de House of Young Ambassadors, er moeten procedures worden opgesteld die zij gaan volgen als projecten moeten worden goedgekeurd. Deze 16 jongeren uit Munsieville hebben namelijk een laatste veto, zij keuren alle projecten voordat ze worden geimplementeerd. Het belangrijkste criterium waar ze op letten, is of de projecten wel voldoende rekening houden met de belangen van de kinderen in Munsieville. Verder heb ik alle rapporten van de GSK vrijwilligers bij me en ga ik samen met Betty en de Hub leiders kijken welke aanbevelingen geimplementeerd kunnen worden en wie eindverantwoordelijk gaat worden. Daarnaast zal ik een rol spelen in het helpen met het opstarten van onze Childrens' Embassy. Kortom, ik hoef me niet te vervelen. Eind januari komt Jeroen dan naar Zuid-Afrika en gaan we 3 weken vakantie vieren. Een super vooruitzicht! We gaan eerst 2 weken naar Botswana en daarna nog een week wandelen in de Drakensbergen in Zuid-Afrika. En dan is 18 Februari dit hele avontuur voorbij, maar gelukkig is het nog lang zover niet. Eerst even een nachtje doorbijten in het vliegtuig en nog een paar weken genieten in Munsieville.

Op weg naar huis!

Ik heb nog even wat tijd voordat ik in het vliegtuig naar Nederland stap, dus nog een paar laatste woorden voor dit jaar. Vanochtend heb ik mijn flat in London definitief achter me gelaten. Het was de laatste paar dagen erg saai zonder kerstboom en alles ingepakt. Maandag was de TV al opgehaald dus ik was blij dat het dan eindelijk donderdag werd en ik vanochtend de deur achter me dicht kon trekken. Hoewel ik verdrietig ben dat deze periode van mijn PULSE avontuur voorbij is, kijk ik alweer uit om straks in Januari nog in Munsieville te zijn en daarna heerlijk vakantie te vieren in Botswana en Zuid-Afrika!!! Daarnaast kijk ik ook steeds meer uit naar de periode na mijn PULSE avontuur, want dat wordt vast ook weer heel leuk en uitdagend. Dinsdag en woensdag heb ik twee dagen bij Grey doorgebracht om met een editor de eerste video in elkaar te zetten. Gistermiddag om 16 uur vonden wij dat hij af was, ik was trots als een pauw op het resultaat, maar gisteravond kreeg ik een mail van Fay dat het creative team ernaar had gekeken en dat ze er in Januari toch nog graag aan willen sleutelen. Terechte feedback hoor en ik vind het erg prettig dat ze er nog naar hebben gekeken, daar wordt hij alleen maar beter van. Het was erg leuk werk om te doen want je creeert in een paar dagen een mooie video van 4 minuten uit ruim 7 uur filmopnamen!! Ik kreeg vandaag nog een erg mooie mail van Paul, de directeur van Project Hope UK, waarin hij me bedankte voor alles wat ik afgelopen jaar voor ze heb gedaan en aangaf dat ik het hem moeilijk heb gemaakt omdat hij geen idee heeft hoe hij mij kan vervangen.......ik werd er even stil van maar ook wel trots, ik ben zelf ook erg blij met wat ik heb bereikt in de afgelopen 5 maanden. En het is nog niet voorbij! Nu eerst even genieten van 1,5 week thuis. Ik wens iedereen heel fijne Kerstdagen en een gezond en gelukkig nieuw jaar!

Laatste weekend London!

De kerstboom bij Covent Garden

Kerstsfeer in Covent Garden

Gezellige sfeer in Covent Garden

Rudolf bij de ingang van Covent Garden

Veel dingen doe ik nu voor het laatst. Nog 1 maand PULSE en dan zit het er alweer op. Volgende week donderdag ga ik naar huis nadat ik mijn appartement hier heb opgeleverd. Een dubbel gevoel. Het is toch een beetje mijn thuis geworden en aan de andere kant na de 2e inbraak ook weer niet. Maar ik heb een ontzettend leuke tijd in Londen gehad, het is een heel leuke stad om in te wonen. Vandaag ben ik voor het laatst de stad in geweest om nog wat kerstinkopen te doen. Samen met 11 miljoen Britten was ik vandaag in de winkels. Ik was al vroeg in Covent Garden, ik was daar nog niet eerder geweest. Het zag er prachtig uit voor Kerst en er hing een heel gezellige sfeer. Allemaal kraampjes met eigengemaakte zeepjes, sieraden, allerlei handwerk en diverse koren voor de Kerstliedjes uiteraard. Een enorme kerstboom en rendier stonden buiten op het plein en bij de ingang. Een schitterend gezicht!

Van daaruit ben ik via Oxford street naar het Natural History Museum gelopen waar ik de tentoonstelling Wildlife Photograper of the Year heb bezocht. Prachtige natuurfoto's en zelfs enkele foto's van Nederlanders waren erbij. Tot slot bij mijn favourite slager op de hoek vlees gehaald voor de komende paar dagen. Ik was zowat de enige die GEEN kalkoen hoefde...alle Britten eten volgens mij kalkoen met Kerst...Morgen voor het laatst in Holland Park hardlopen en daarna maar eens schoonmaken en opruimen.....

Zo rond Kerst is het ook de tijd om speciale aandacht te besteden aan vrienden en familie en daarom doe ik dat nu ook. Ik wil bij deze heel graag de mensen bedanken die mij de afgelopen vijf maanden zo enorm hebben gesteund en hebben meegeleefd. Allereerst natuurlijk Jeroen, die zo ontzettend lief voor me is door in mijn huis de poes gezelschap te houden en er altijd voor me is, om diverse credit cards te blokkeren na vermeende diefstal :-) of gewoon om me te troosten als ik heimwee heb. Lieverd, ik hou van je en bedankt voor de enorme steun! Uiteraard ook dank aan mijn ouders die zo ontzettend meeleven (ook al klagen ze soms als ze iets te weinig van me horen). Papa en mama, dankzij jullie liefde, steun en geloof in mij heb ik deze kans in mijn leven gekregen. Ik hou van jullie en kijk ernaar uit 1e Kerstdag weer met zijn allen bij elkaar te zijn! Alle collega's van GSK in Nederland die me steunen en regelmatig mailen. Dank aan Marcel voor deze enorme kans, ik ben trots dat ik voor GSK mag werken! John en Barbara, bedankt voor jullie steun en hulp bij het vinden van een nieuwe uitdaging. Ursula, dank voor je lieve woorden en grappige mails. Alle vrienden en familie die me regelmatig mailen of me zelfs hebben opgezocht in Londen, ik heb genoten van onze weekendjes samen! Dank aan de collega's van Project Hope UK, it is an honour to work for your organisation and I am SO happy that I will have another month to go in Munsieville!

Kortom, nog een paar dagen en dan ga ik de batterij weer even opladen voor de laatste eindspurt. Een hele maand Munsieville, wat kijk ik daar alweer naar uit!!!

Filmpjes!

Ik ben gisteren en vandaag druk geweest met het maken van 2 filmpjes voor Proejct Hope UK:

1 over de Star of Hope campagne die we naar alle deelnemende scholen hebben gestuurd
http://www.youtube.com/watch?v=JsQQF6W7QAk&feature=related

1 over de opening van de Embassy en het Tshepo Festival. Beiden te zien op onze Thoughtful Path Youtube channel. http://www.youtube.com/watch?v=aBWLM4hySeE

Veel kijkplezier!